شهر فرنگ

هیچ‌وقت لگو نداشتم

نویسنده:
می‌گوید وقتی كوچك بوده، اسم اسباب‌بازی لگو را شنیده، اما هیچ‌وقت لگو نداشته است. چون با زندگی فقیرانه‌ای كه داشته‌اند، پولی برای خرید چنین اسباب‌بازی‌هایی نداشته‌اند...
می‌گوید وقتی كوچك بوده، اسم اسباب‌بازی لگو را شنیده، اما هیچ‌وقت لگو نداشته است. چون با زندگی فقیرانه‌ای كه داشته‌اند، پولی برای خرید چنین اسباب‌بازی‌هایی نداشته‌اند.
«چان کونگ‌سان» یا همان «جکی چان» معروف، کار خود را از دهه‌ی 1960 آغاز کرده و تا امروز در بیش از 150 فیلم حضور داشته است. حالا هم با توانایی‌های گسترده‌اش، سه مسئولیت را در انیمیشن لگو نینجاگو بر عهده گرفته؛ او در بخش زنده‌ی این انیمیشن، نقش «آقای لیو»ی مغازه‌دار را ایفا می‌کند كه قرار است داستان انیمیشن را برایمان تعریف کند. علاوه بر این، مانند انیمیشن‌هایی چون «پاندای کونگ‌فوکار» و «عملیات آجیلی2»، این‌جا هم گویندگی شخصیتی به‌نام «استاد وُو» را بر عهده دارد. اما هیجان‌انگیزتر از هردوی این‌ها، طراحی حرکت‌های مبارزه‌ای در این انیمیشن نینجایی است که جکی چان همراه با گروه بدلکارانش آن را انجام داده است.
چان در ابتدا به این‌که بشود با این لگوهای كارتونی کونگ‌فو کار کرد شک داشته، اما «چارلی بین»، کارگردان لگو نینجاگو از او خواسته که به آن‌ها اعتماد کند و طراحی حرکت‌ها را به‌صورت معمول انجام دهد و آن‌ها هم تمام تلاششان را خواهند کرد تا آن حرکت‌ها را به بهترین شکل با لگوها بازسازی کنند.
لگو نینجاگو، پس از انیمیشن «لگو» و «لگوبتمن»، سومین انیمیشن بلند تولیدشده از مجموعه‌ی لگو است. اكران جهانی آن از ابتدای پاییز آغاز شده و احتمالاً تا مدتی دیگر نسخه‌ی دوبله‌ی آن به سینماها و شبكه‌ی نمایش خانگی ما هم می‌رسد. به همین مناسبت ترجمه‌ی گفت‌و‌گویی را با جكی چان برای این شماره انتخاب كرده‌ایم تا بیش‌تر با حال و هوای این انیمیشن آشنا شویم.

هنگام تماشای لگو نینجاگو در سینما، لحظه‌ای که تصویر شما روی پرده ظاهر شد، پسری که پشت سرم نشسته بود گفت: «این جکی چانه!»... حتماً حس خیلی خوبی دارد که در بین نسل جدید هم هواداران زیادی دارید.
بله حتی حالا بعد از این‌همه سال، بچه‌های کم سن‌و‌سال هم مرا می‌شناسند. خیلی از بازیگرها هستند که وقتی از بچه‌ها درباره‌شان می‌پرسید، آن‌ها را نمی‌شناسند، اما كافی است ازشان بپرسید «جکی چان را می‌شناسی؟» و سریع می‌گویند «بله»! فرقی هم نمی‌كند، از سه‌ساله تا 80ساله!
در گذشته همیشه نقش شاگردهای كونگ‌فو را بازی می‌كردید و حالا در نقش استاد وو قرار گرفته‌اید؛ انگار حالا جایگاهتان عوض شده.
بله، حالا دارم خودم استاد می‌شوم! یادم می‌آید در سال 2010 میلادی، هنگام فیلم‌برداری «پسر کاراته‌باز» به «جیدن اسمیت» (پسر ویل اسمیت) نگاه کردم و  با خودم گفتم: «عجب!... 30 سال پیش من در جایگاه امروز او بودم.»
برای خلق شخصیت استاد وو از تجربه‌هایم استفاده کردم. البته در این سال‌ها خودم هم مثل استاد وو به جوانان زیادی درس می‌دهم. به شاگردانم یاد می‌دهم برای انجام هرکاری تمرکز کنند و طبیعت، محیط اطرافشان و آدم‌ها را دوست داشته باشند. به آن‌ها یاد می‌دهم آدم‌ها را نرنجانند. هنرهای رزمی برای آسیب‌رساندن به دیگران نیست؛ برای حفاظت از انسان‌هاست.
کنجکاوم بدانم مثل صحنه‌های اکشن و مبارزه‌ها در فیلم‌ها، این‌جا هم صدای ضربه‌ها را از خودتان درمی‌آوردید؟
بله، چون سال‌هاست کارم این است. هنگام ضبط صداها از جایم بلند می‌شوم و دقیقاً همان حرکت‌های آن صحنه‌ی اکشن را انجام می‌دهم و مطابق آن فریاد می‌زنم. می‌توانید از کارگردان هم بپرسید كه هیچ‌وقت در میان ضبط توقف و مکثی نداشتیم. تمام این‌ها را در یک برداشت انجام می‌دهم و می‌گویم: «ها!... هو!... ها!...»
بدترین قسمتش زمانی است که قرار است شخصیت از یک‌جای بلند پایین بپرد. در انیمیشن‌ این افتادن‌ها طوری است که انگار قرار است تا ابد در حال سقوط باشد! مثلاً می‌گویم «اااااااااااااااااااااا...!» و بعد می‌بینیم هنوز هم در حال سقوط است! اما در زندگی واقعی صدایش این شکلی است: «ااااا!... بوووم!»
برای چندین دهه، بارها و بارها سر فیلم‌برداری آسیب‌ دیده‌ و مصدوم شده‌اید. اما به‌نظرم خوبی انیمیشن این است که دیگر سر از بیمارستان در نمی‌آورید!
درست است! در انیمیشنی مثل لگو نینجاگو هیچ‌وقت احساس پیری نمی‌کنید. به هرچیزی که فکر می‌کنید، می‌توانید انجامش دهید. مثلاً وقتی شخصیتی که من عهده‌دارش بودم یک حرکت‌ «های‌کیک 360 درجه» انجام می‌داد، حس می‌کردم که «بله... می‌شود راحت انجامش داد!» و این فوق‌العاده بود.
وقتی کوچک بودم یک عالم کارتون تماشا می‌کردم، مثل «ملوان زبل»، «کایوت و راودرانِر» (میگ‌میگ) و «تام و جری». دیدن آن‌ها خوشحالم می‌کرد و باعث می‌شد به امکان ایجاد لحظه‌های کمدی بسیاری فكر كنم که می‌شود خلق كرد. فکر می‌کنم در انیمیشن می‌توانید از تخیلتان خیلی زیاد استفاده کنید. در انیمیشن گاهی حرکات هم خیلی بهتر از آن چیزی می‌شوند که فکرش را می‌کنم. دوست داشتم خودم یکی از همین لگو‌ها بودم و می‌توانستم یکی از چرخش‌های آن‌ها را انجام دهم. ویژژژ ویژژژ ویژژژ! آن‌ها خیلی سریع هستند و هیچ‌وقت هم آسیب نمی‌بینند.
وقتی پیشنهاد طراحی حرکات انیمیشن لگو نینجاگو را به شما دادند، در مورد این تجربه‌ی جدید چه فکری می‌کردید؟
اولش فکر کردم باید از خود لگو‌ها برای این‌کار استفاده کنم! بعد فهمیدم می‌توانم مثل هرفیلم رزمی دیگری، همان کار بدلکاری معمول را انجام دهم.
تبدیل‌شدن حرکت‌های واقعی به حرکت‌هایی در دنیای انیمیشن خیلی جالب بود. بخش مورد علاقه‌ام در لگو نینجاگو، مبارزه‌ی استاد وو با «گارمادون» است. لحظه‌ی خیلی مهمی بود و می‌خواستم طراحی حرکت‌های مبارزه خیلی خاص باشد. هرکاری که افراد تیم بدلکاری‌ام انجام می‌دهند، نینجاهای لگو نینجاگو هم انجام می‌دهند. بیش‌تر از 50 سال است که کار بدلکاری می‌کنم و هیچ‌وقت کاری مثل این را انجام نداده بودم. فکر می‌کنم بعد از دیدن این صحنه‌ها خیلی تحت‌تأثیر قرار بگیرید.
فکر می‌کنید لگو چه خاصیتی دارد که برای چندین دهه و با همه‌ی پیشرفت تکنولوژی، هنوز هم با آن‌ها بازی می‌کنیم؟
وقتی کوچک بودم اسم لگو را شنیده بودم، اما هیچ وقت با آن بازی نکرده بودم. چون حدود پنجاه و چند سال پیش در هنگ‌کنگ با زندگی فقیرانه‌ای که داشتیم و باید برای تهیه‌ی برنج پول می‌دادیم، پولی برای خرید لگو نداشتیم. هیچ‌وقت با چنین اسباب‌بازی‌هایی بازی نمی‌کردیم. اما بچه‌ها هنگام بازی با آن می‌توانند از تخیلشان استفاده کنند و دنیای خودشان را بسازند. وقتی پسرم کوچک بود، با این‌ها بازی می‌کرد و من هم همراهی‌اش می‌کردم.
حالا که لگو‌ها را می‌بینم شگفت‌زده می‌شوم و با خودم می‌گویم چه‌طور می‌توانند با استفاده از این چیز‌های کوچک این‌همه شخصیت بسازند.

پی‌نوشت: به‌خاطر كمبود جا، گفت‌و‌گوی «جكی چان» را كمی كوتاه كرده‌ایم. متن كامل این گفت‌و‌گو را می‌توانید در بخش «كودك و نوجوان» سایت «همشهری‌آنلاین» بخوانید: hamshahrionline.ir/details/384541
        
  ترجمه‌ی نگار عباس‌پور



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code